Ten moment między jednym a drugim rokiem zawsze jest trochę cichy.
Jakby czas na chwilę zwalniał, pozwalając spojrzeć nie tyle wstecz, co w głąb.
Nie wszystko da się podsumować.
Nie wszystko trzeba zamykać.
Są drogi, które po prostu się przechodzi — czasem z jasnością celu, czasem tylko z zaufaniem, że Ktoś prowadzi dalej, nawet gdy nie widać całej trasy.
Ten rok był drogą.
Nie prostą, nie idealną, ale prawdziwą.
Złożoną z codziennych kroków, cichych decyzji, chwil zmęczenia i tych momentów, w których przychodziło poczucie, że mimo wszystkiego nie idzie się samemu.
Świat bywał niespokojny.
Czas bywał wymagający.
A jednak pośród tego wszystkiego można było odnaleźć sens — nie w kontroli, lecz w zawierzeniu. W przyjęciu dnia takim, jaki jest.
Nowy rok nie zaczyna się od wielkich obietnic.
Zaczyna się od zgody, by iść dalej.
Od gotowości, by pozwolić się prowadzić — nawet wtedy, gdy droga wiedzie przez ciszę i niewiadome.
Z wdzięcznością za to, co zostało dane.
Z nadzieją, która nie domaga się dowodów.
Z ufnością, że każdy kolejny krok ma znaczenie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz